Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Alia quaedam dicent, credo, magna antiquorum esse peccata, quae ille veri investigandi cupidus nullo modo ferre potuerit. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Duo Reges: constructio interrete. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Sed quid sentiat, non videtis. Eademne, quae restincta siti? Istic sum, inquit. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur.

Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. A mene tu? Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; Non est igitur summum malum dolor. Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Ita credo. Ita multa dicunt, quae vix intellegam. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.
Alterum autem genus est magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, ut prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iustitiam et reliquas eiusdem generis. Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Verum hoc idem saepe faciamus. Praeteritis, inquit, gaudeo. Ego autem existimo, si honestum esse aliquid ostendero, quod sit ipsum vi sua propter seque expetendum, iacere vestra omnia.

1. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit.
2. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate.
3. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo.

Quare conare, quaeso.

Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Erit enim mecum, si tecum erit. Haec dicuntur inconstantissime. Bonum valitudo: miser morbus. Reperiam multos, vel innumerabilis potius, non tam curiosos nec tam molestos, quam vos estis, quibus, quid velim, facile persuadeam. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a finibus et a summa bonorum;

1. Quid paulo ante, inquit, dixerim nonne meministi, cum omnis dolor detractus esset, variari, non augeri voluptatem?
2. Sed plane dicit quod intellegit.
3. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda.
4. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus.

Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;

Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Ea possunt paria non esse. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Peccata paria.

Quod cum dixissent, ille contra.

Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo. Videsne, ut haec concinant? Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quid de Pythagora? Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Hoc simile tandem est?

Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Nam, ut saepe iam dixi, in infirma aetate inbecillaque mente vis naturae quasi per caliginem cernitur;
Que Manilium, ab iisque M. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Perge porro; Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Sed quamquam negant nec virtutes nec vitia crescere, tamen utrumque eorum fundi quodam modo et quasi dilatari putant. Erat enim Polemonis. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Sunt etiam turpitudines plurimae, quae, nisi honestas natura plurimum valeat, cur non cadant in sapientem non est facile defendere.

Perge porro;

Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse.

Praeteritis, inquit, gaudeo.

Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Si longus, levis.

Itaque quantum adiit periculum! ad honestatem enim illum omnem conatum suum referebat, non ad voluptatem.

Reguli reiciendam;

Quorum sine causa fieri nihil putandum est.

Easdemne res?

Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis.

Erat enim Polemonis.

Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae.

Recte dicis;

Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Quaeque sunt vetera praecepta sapientium, qui iubent tempori parere et sequi deum et se noscere et nihil nimis, haec sine physicis quam vim habeant-et habent maximamvidere nemo potest.

Non enim in selectione virtus ponenda erat, ut id ipsum, quod erat bonorum ultimum, aliud aliquid adquireret.

• Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum.
• Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere.

• Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.
• Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri.
• Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas?
• Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. Teneamus enim illud necesse est, cum consequens aliquod falsum sit, illud, cuius id consequens sit, non posse esse verum. Ita prorsus, inquam;

Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in
potestate sapientis.

Verum enim diceret, idque Socratem, qui voluptatem nullo
loco numerat, audio dicentem, cibi condimentum esse famem,
potionis sitim.

Quare, quotienscumque dicetur male quis de se mereri sibique
esse inimicus atque hostis, vitam denique fugere,
intellegatur aliquam subesse eius modi causam, ut ex eo ipso
intellegi possit sibi quemque esse carum.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere
destiterit, non erit;

Negare non possum. Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. Falli igitur possumus. Mihi autem nihil tam perspicuum videtur, quam has sententias eorum philosophorum re inter se magis quam verbis dissidere; Quid sequatur, quid repugnet, vident. In voluptate corporis-addam, si vis, animi, dum ea ipsa, ut vultis, sit e corpore-situm est vivere beate. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit?